De Spacebonbon die heel Nederland een Lachkick gaf.
(Part 1/2)
Afgelopen dinsdag gebeurde er iets bijzonders/bizars.
Mijn moeder (73) is mijn Airbnb aan het schoonmaken. Ze is een bezig bijtje en heeft het altijd druk. Ze poetst graag bij mij en is zelfs nog aan werk als psychiatrisch verpleegkundige in Vught. Al bijna heel haar leven lang beoefent ze dat vak. Ze vindt het veel te leuk en wil niet stoppen. Ze is van de oude stempel: ervaren, empatisch, authentiek, met een grote dosis humor en met oog voor de mens. Ze heeft alles gezien en ze kijkt nergens meer van op.
Ze komt mijn huis binnen met een doosje bonbonnetjes —er zitten er nog twee in. Prachtig pralines met goudopdruk, alsof ze rechtstreeks van een luxe chocolatier uit België komen.
“Kat, wil je koffie? Ik heb lekkere bonbonnetjes. Natuurlijk neemt zij de grootste. Ze houd van bonbons!
Dus ja hoor, koffie, bonbon, gezellig. Even kletsen en weer aan de slag.
Een uur later komt mijn moeder weer binnen.
“Kat… ik voel me écht niet goed…”
Ik kijk haar aan. Ze is lijkbleek en grijpt naar haar hoofd. Ze is duizelig en voelt zich verslapt.
En ik zie aan haar blik: dit is goed mis en ik word bang dat ze voor m’n neus bezwijkt.
Na wat tegengesputter van haar, bel ik de huisarts. ‘Toets 1 voor spoed’ hoor ik.
Ik toets 1. Meteen wordt er opgenomen.
‘We hebben nu hulp nodig’ roep ik, ‘mijn moeder wordt niet goed.’
Wij kunnen meteen terecht. Ik hijs haar de auto in en rijd met scheurende banden door het rustige Liempde.
Mijn moeder word in een onderzoekskamer gelegd. Haar bloeddruk wordt gemeten en er worden nog wat handelingen gedaan door de assistent. Ik kus haar en knuffel haar, houd haar hand vast op wat mogelijk haar laatste moment in haar leven kan zijn. ‘De dokter komt zo’, vertel ik haar, maar 15 minuten later is die arts er nog steeds niet - en ik houd het niet meer uit van bezorgdheid en dus loop ik naar de dokterskamer, trek de deur open en bijt hem bitchy toe: ‘Waarom zit u hier nog?! Kunt u alstublieft komen dokter, m’n moeder ligt hier dood te gaan en ze is helemaal in paniek.’
En ik inmiddels ook.
De dokter komt en besluit na onderzoek en uitslagen, dat het een paniekaanval is. Mijn moeder zegt tegen de dokter ‘jongen, onderschat mij niet. Zo heb ik me nog nooit gevoeld. Ge stelt de verkeerde diagnose..
Er is echt iets anders aan de hand.’
Ik word verwijderd uit de kamer, want ik ben aan het ijsberen wat niet gunstig is voor haar paniek. In de wachtkamer bel ik mijn zus. ‘Hij neemt haar niet serieus’ gil ik bijna door de telefoon. Zij blijft rustig. ‘Het zou echt een paniekaanval kunnen zijn.’ (Gezien haar bijnaam ‘Miek Paniek, zou dit inderdaad een optie kunnen zijn).
Maar ik heb haar zo nog nooit gezien. Er is echt iets anders aan de hand.
Ik wacht en wacht en na 30 minuten komt de dokter me halen. M’n moeder leeft gelukkig nog.
Ze kijkt me versuft en vragend aan ‘We hebben toch die bonbons op? Zou daar iets in hebben kunnen zitten?’
‘Maar je hebt ze toch van thuis meegenomen?’ vraag ik haar. ‘Nee’ zegt ze, ‘de gasten hadden ze in de koelkast van het atelier laten liggen.’
Ik open mijn Airbnb-app.
En daar staat het:
“Beste Katja, we hebben een geweldig verblijf gehad. We zijn twee bonbonnetjes vergeten in de koelkast. Ben hier voorzichtig mee, er zit cannabis in.”
Alle kwartjes vallen ineens op hun plek.
We zitten in een focking spacetrip.
Ik heb er nu vást een nieuw trauma bij, denk ik, maar kan toch opgelucht weer ademhalen. En mijn God, wat heb ik in het afgelopen uur kunnen voelen: Wat houd ik veel van dat mens.
Inmiddels is mijn nicht gearriveerd en mijn zus op de hoogte gebracht van de nieuwe wending. ‘Hilarisch! Dit soort dingen komen echt alleen in ónze familie voor.’
Ze brengen haar naar huis en even later (ik moest even bijkomen) rijd ik ook weer naar haar toe.
We kunnen niet geloven wat we zojuist hebben meegemaakt. Ik luister naar haar versie en besluit haar te filmen terwijl ze het verhaal over de telefoon aan mijn andere nicht vertelt.
Daar begint de eerste lachkick. En daarna weer boosheid en verontwaardiging en de herinnering aan doodsangst. Maar later op de avond, wanneer de scherpe randjes zijn verdwenen, komt er gelukkig ook nog een tsunami van lachkicks. We lachen en lachen tot we er halfdood bij neervallen.
We eten friet, want vet blijkt goed te zijn om de spacejourney te dempen. We spelen nog een potje rummikub en m’n moeder wint.
Ze is weer helder.
In onderstaande filmpje, deel ik- met haar toestemming- de opname die ik maakte. Het is een ongepolijste, rauwe, hilarische en emotionele versie van onze trip. Mét Brabantse tongval.
Weet dat ze tijdens dit filmpje nog behoorlijk onder invloed is.
Mijn moeder wil hiermee iedereen waarschuwen:
‘Eet geen bonbons op die je vindt’
(Volgens mijn nuchtere zus is die kans niet groot ;-)
En als ik jullie mijn inzicht/tip mag geven:
Geef je moeder dan vandaag nog een knuffel 💞
PS: met bovenstaande verhaal geef ik tevens gehoor aan haar laatste wens: (In het filmpje! Ze is nog springlevend! )
‘Je zou er een verhaal over kunnen schrijven’..
Het blijkt toch elke keer weer:
Het leven zelf is ‘stranger’ dan fictie.
PS 2: The trip continues.. Inmiddels zijn we met z'n drietjes in het nieuwe huis van mijn zus in Valencia! En wat is het hier mooi!! We genieten van het leven en bevinden ons omringd door práchtige natuur. We hebben vandaag zelfs een waterval gezien en dachten even letterlijk in het Paradijs beland te zijn beland. We zijn weer van de schrik bekomen.
RSS Feed